‘Pappa, waait de wind altijd?’ en ‘Waarom is de lucht blauw en het gras groen?’ of ‘Juf, schijnt de zon altijd?’ ‘Waardoor komt het water altijd door de kraan?’ Meerdere vragen waarop ik het antwoord wilde hebben. Mijn nieuwsgierigheid kende geen grenzen.
Als je klein bent is de wereld vol wonderen. Je kunt je overal over verwonderen. Je begrijpt weinig en de dingen die je snapt intrigeren je mateloos. Denk maar eens na: de eerste keer dat je een lampknop vond, heb je deze waarschijnlijk wel tien keer aan en uit gedaan, totdat je vader of moeder zei dat het wel genoeg was.
Ik was echt het straatvoorbeeld van een nieuwsgierige jongen. Overal waar ik kwam zocht ik dingen die ik niet wist. Om daarna het antwoord te zoeken. Schoolreisjes en excursies waren dan ook altijd een feest.
In groep 4 zijn we een keer naar de kinderboerderij geweest. De juf wist me dat twee jaar geleden nog te vertellen. Er was daar een man, een soortement gids, die ons rondleidde en ons dingen vertelde. Hij wist dingen die ik niet wist. Ik heb die man het hemd van het lijf gevraagd. Zelfs totdat het zover kwam dat de juf me even bij haar hield, zodat de man ook andere vragen kon beantwoorden. Diezelfde week ben ik zelf nog een keer teruggegaan naar de kinderboerderij. Ik kon de man helaas niet vinden.
Ik weet ook nog goed dat ik in de zomer, toen ik een jaar of drie was, een tijd lang in het gras heb gelegen en keek naar de wolken. Elke wolk zag er anders uit, geen een was een kopie van een ander. Alles was uniek en bijzonder.
Ook ben ik in groep acht mee geweest op een vogelexcursie. De man wist een heleboel over vogels. Afgelopen jaar kwam ik de man weer tegen op een school waar ik toen lesgaf. Hij kende me niet meer. En dat terwijl ik toch ook hem alle mogelijke en denkbare vragen gesteld heb. En dat echt tot op het bot nieuwsgierig.
Ook van dingen die in het journaal gebeurden wilde ik het fijne weten: een aardbeving in de Filipijnen zorgde ervoor dat ik me interesseerde voor aardbevingen. Na de film Twister gezien te hebben heb ik een boek opgezocht over tornado’s. En nog steeds lees ik de ingrediëntenlijstjes van alle producten die ik eet. En weet vaak ook wat het is.
Laatst las ik ergens een mooie quote van Socrates. Ja, die filosoof die in het oude Griekenland woonde. Hij zei: ‘Ik weet maar één ding zeker, en dat is dat ik niets weet.’
Je kunt in je leven niet alles leren. Dat duurt gewoon te lang. Daar is je leven te kort voor. Maar waarom lijkt het alsof mensen niet eens de moeite nemen om een deel van alles te leren?
Via de computer praat ik regelmatig met mijn zus in India. In theorie kan iedereen dit lezen. Er zijn vertalers en vertaalprogramma’s genoeg. Via Twitter heb ik contact met mensen in Amerika en Australië. Ik schrijf mee met verhalen van mensen in België en Frankrijk. En dat is dan nog dichtbij!
Alles gaat tegenwoordig makkelijk. Heb je honger? Je loopt naar de koelkast, pakt er een broodje bapao uit en stopt ‘m in de magnetron. Een kleine minuut later heb je een lekker broodje, warm en klaar om te nuttigen. En staan we daar bij stil?
Alle dingen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn, die we voor gewoon aannemen, zijn dat juist helemaal niet. Onze nieuwsgierigheid lijkt wel uitgezet te zijn. Hoe zou dat komen?
Nu weten we allemaal waar het water vandaan komt als je de kraan aanzet. We snappen hoe elektriciteit werkt – deels op zijn minst – en zijn daar niet meer verbaast over. En dat vind ik erg jammer. Want waarom verbijsteren we ons niet meer over de kleine dingen?
Soms ben ook ik iemand die alle dingen voor normaal aanneemt. Het is ook erg gemakkelijk om te doen. Je loopt rond, doet hier en daar een lichtje aan, drukt op de knop van de waterkoker en wacht tot je ergens kunt gaan zitten met een kopje thee en een koekje.
In de trein kan je ook zo lekker zitten, niet nadenkend over de reis, want je komt wel op de plek van bestemming. Of in de auto, rijdend zonder echt exact te weten wat er nu precies voor zorgt dat je rijdt.
Ik zeg ook niet dat we allemaal altijd bij alles stil moeten staan. Dat we ons moeten afvragen waar nu precies de wind op windstille plekken niet waait en in het open veld juist weer heel hard gaat.
Of – en nu komen de echt grote dingen – waarom er aan de ene kant in Rusland zo droog is dat er bosbranden ontstaan terwijl er aan de andere kant, in Pakistan, China en India overstromingen zijn. Overschot in het ene deel, tekort in het andere deel. Raar, nietwaar?
En nu kun je wel voor sommige dingen met een antwoord komen, maar daar vraag ik helemaal niet om. Het enige wat ik wil, is dat we eens stil staan bij de ´normale´ dingen in het leven. Kijk daar eens tweemaal naar.
Kijkze. Ontdekze. Geniet!
Fijne week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten