Bevrijd... en nu?

Na op de vierde mei twee minuten stil gestaan te hebben bij alle mensen die in en na de tweede wereldoorlog gevallen zijn in oorlogsgebieden is het vandaag vijf mei. Bevrijdingsdag. De dag dat we de vrijheid vieren waar onze (voor)ouders voor gevochten hebben. Een dag die voor de jongeren vooral in het teken staat van het gratis festival dat op dertien plekken in Nederland gehouden wordt. Een goed initiatief om de jeugd betrokken te houden, alhoewel de nadruk niet ligt op de vrijheid, maar meer op andere zaken.

Toch wil ik nu vraagtekens zetten. Want nu we allemaal vrij zijn, wat gaan we nu doen?

Kijkend naar de afgelopen tien jaar merk ik steeds meer dat Nederland zijn soldaten op andere bodems inzet om ook daar de vrijheid te garanderen. Nobel en een mooi streven. Geen bezwaar tegen dus.

Maar hebben jullie wel gekeken hoe het komt dat in de gebieden waar we heengaan oorlog is gekomen? Waarom vechten we in het ene land wel terwijl we het andere land, waar de mensen ons even hard nodig hebben, niet eens proberen te helpen?

Wat zijn de regels? Wie bepaald waar we wel en niet heengaan om de mensen te bevrijden? Ik heb een klein beetje de lijnen gevolgd van de afgelopen jaren. Slechts oppervlakkig, want de ware redenen kunnen we alleen maar raden. Gek genoeg vaak nog correct ook.

Wat is de reden dat we in Afghanistan gezeten hebben? Wie durft er een gok te doen? Het is allemaal erg simpel. Enkel geld heeft ons naar Afghanistan gebracht. Geld dat, goed meekijken, allemaal via Amerika onze kant op komt.

9/11, jullie weten het vast nog wel, en de toenmalige president Bush viel al aan voordat hij toestemming had van de Verenigde Naties. Het zij zo. We kunnen het verleden niet veranderen, enkel de toekomst.

Wij zijn mee gaan doen om de simpele reden dat a) Amerika ons handelsverdragen beloofden (geld) en b) we anders buitengesloten werden van belangrijke vergaderingen (over macht (=geld) en olie (=geld)

Irak precies hetzelfde. Olie-inkomsten doen dus een heleboel voor het leger. Sterker nog: een voorraad olie kon wel eens de bron zijn van veel oorlogen. Denk maar mee: Waarom Egypte niet en Libië wel? Waarom kwamen de Fransen zo laat pas in actie in ‘hun’ Ivoorkust?

Nogmaals: Vrijheid is iets wat we moeten koesteren. Niet vrijwillig oliehaarden aansteken om zo er een slaatje uit te willen slaan.

En het belangrijkste: Het verleden kunnen we niet veranderen. De toekomst wel!

Help jij mee de vrijheid te bewaken?

Stilte om me heen

Eén dag in het jaar zijn we allemaal twee minuten stil. Jong en oud, man en vrouw, Nederlander of medelander; het maakt niet uit. Tweemaal zestig tellen stil. Al 65 jaar gebeurt dit, ieder jaar opnieuw.

We zijn stil. Stil om te denken en te overpeinzen wat we eigenlijk allemaal kunnen en mogen. Stil om te gedenken wie dat allemaal voor ons gedaan hebben. Stil om te geloven dat we allemaal deze vrijheid hebben. Stil om te genieten, stil om te vertrouwen.

Stilte waarin we samenzijn. Iedereen in Nederland is stil.

We zijn samen in die stilte. We zijn één. Van de koningin tot aan een klein meisje wat met d’r vader op de Dam staat. Niemand kan op dat moment alleen zijn. Laat dan ook niemand alleen zijn. Zoek elkaar op om niet alleen stil te zijn, maar samen.

Er gaan al jaren stemmen op om deze stilte te stoppen. ‘Het is niet van onze tijd’, zeggen ze. Snappen ze niet dat het juist alles te maken heeft met onze tijd? Onze manier van leven komt door hen! Mijn stilte tegen die mensen spreekt boekdelen. Het maakt hen stil.

Die stilte is oorverdovend. Het roept, het maakt lawaai en is verbijsterend. In de stilte hoor je de geluiden uit de oorlog terugkomen. De opofferingen, het lijden en sterven van miljoenen onschuldige mensen.  Sta JIJ er wel echt stil bij?

Veelal worden de twee minuten niet serieus genomen. Je staat er niet bij stil. Je gedachten dwalen weg van het echte stilzijn. De reden waarom je stil bent vergeet je zo gemakkelijk.

Dat is bij mij ook het geval. Ik vergeet zo snel waarom ik stil ben en bedenk wat ik later ga doen. Ik zoek andere dingen om mezelf bezig te houden, niet de stilte zelf.

Dit keer is het anders. Dit keer bereid ik me voor. Dit keer ben ik echt bezig met vier mei. Ik herdenk de gevallenen en vier de stilte in stilte.

Kijk je met me mee?

Kies op deze site maar eens een verhaal uit. Ik heb ze al gezien. Vier aangrijpende verhalen van mensen die het echt hebben meegemaakt. Niet mensen die het ‘hebben horen zeggen’, niet iemand die - zoals ik - er over verteld, nee iemand die het geleefd en beleefd heeft. 

Het verhaal over het bombardement in Nijmegen is me het meest bijgebleven. 

Hoe gebruik jij de twee minuten?

Amerikaans Hokjes en Vakjes-denken

Het zal je vast niet ontgaan zijn: Osama Bin Laden (schijnt/) is vanochtendvroeg doodgeschoten in Pakistan en zijn lichaam heeft - na alle riten die bij het overlijden van een Moslim horen - een zeemansgraf gekregen. Ik zal nu niets gaan zeggen en noemen over de hoeveelheid foto's die de Amerikanen vrijgaven nadat een zoon van hem omkwam, evenals hoe snel er beelden van Saddam Hoessein 'uitlekten' en de stilte die er nu is qua beelden van Bin Laden.

Ook wil ik niets zeggen over de bizarre reactie die onze eigen minister-president gaf aan het journaal. Want naast dat hij president Obama een compliment gaf, noemde hij deze man ook de 'leider van de vrije wereld'. Hij stelt Amerika dus min of meer boven ons. En daar leg ik, als Nederlander, mijn twijfels bij neer. Maar dat zijn de woorden van Rutte, niet van mij. Ook al zegt hij het niet op persoonlijke titel, maar in zijn functie.

Ik wil het meer hebben over de reactie van de Amerikanen. Ze hebben complete volksfeesten om te vieren dat de man, naar wie ze al negen-en-een-half jaar naar op zoek zijn, gestorven is. Op het journaal zie je feestende massa's in New York en Washington - mensen die compleet uit hun dak gaan nu ze dit weten.
Het grappige is dat de mensen nu ook echt denken dat ze klaar zijn. Nu zit het werk erop. Nu is Al-Qaida uitgeschakeld. Helaas is de meerderheid van de Amerikanen echt zo zwart-wit aan het denken. Er was - volgens hen - echt één man die aan de touwtjes trok, alleen Osama Bin Laden was de man die alles deed. Hij zat overal achter. Meesterbrein en uitvoerder, ronselaar en opleider.

Gelukkig weten wij beter.

Amerikanen met hun Hokjes en Vakjes denken...