Daar zit je dan. In je beste kleren zit je te wachten totdat jij aan de beurt bent. In de wachtkamer hangt een gespannen sfeer, iedereen lijkt in gedachten verzonken. Nerveus glimlach je als iemand jouw kant opkijkt terwijl je probeert er zo ontspannen mogelijk uit te zien.
Dan gaat de deur open. Een grote, statige man komt uit de deur en houd een klembord vast. Hij kijkt met een priemende blik rond en lijkt van iedereen het binnenste te bekijken. Hij kijkt nogmaals op zijn klembord en dan roept hij de namen van de volgende sollicitanten. Ook mijn naam wordt geroepen.
Terwijl ik opsta probeer ik nog even de kreukels uit mijn broek glad te strijken en voel of mijn stropdas nog recht hangt. Meer mensen kijken gespannen uit naar wat er nu komt. Niemand weet het precies. Vijfentwintig mensen worden geroepen. Oud en jong, mannen en vrouwen. Wie zal de gelukkige worden?
Binnen staan 25 tafels en stoelen klaar. Op elke tafel ligt een pen en een vel papier. Iedereen wordt naar zijn of haar plek gewezen en gaat zitten, niet wetend wat er van ons verwacht wordt. Terwijl ik ga zitten zie ik voor aan in de zaal een tafel staan. Daarachter zit slechts één persoon met een klok.
Als ik rond kijk zie ik wel nog meer andere personen staan. Het doet me denken aan mijn eindexamen, waarbij ook meerdere surveillanten rondliepen en keken of we niet bij anderen afkeken. Sterker nog, de opstelling van de tafels was ook precies hetzelfde.
‘Jullie hebben allemaal vijfenveertig minuten om de vragenlijst in te vullen.’ Drie personen lopen langs de tafels en leggen overal een vragenlijst in. Terwijl ik de bladzijde bekijk hoor ik de man zeggen dat iedereen mag beginnen. Hij zet de klok op drie kwartier en opeens hoor ik klikkende geluiden van allerlei pennen. Ik doe hetzelfde.
De voorkant van de vragenlijst is nog makkelijk. Wie ben je, waar woon je, wat is je hoogst genoten opleiding en nog meer van dat soort vragen. Ik vul de vragen in en daarna sla ik het blad om. Nog geen zeven minuten zijn voorbij.
Ik begin vertrouwen te krijgen als ik om mij heen kijk. Ik ben één van de weinigen die al op het tweede blad zijn.
De achterkant bevat slechts één vraag. Hij prijkt bovenaan de bladzijde en daaronder is genoeg ruimte om te schrijven. ‘Wat kan jij ons bieden?’, staat er, met daaronder de opmerking ‘en waarom zouden we jou nodig hebben?’
Honderd en één redenen schieten door mijn hoofd. Mijn eerste is een wedervraag - wat hebben jullie nodig - en op basis van die vraag antwoord ik. Ik noem kwaliteiten en eigenschappen van mijzelf waarmee ik probeer te bewijzen dat ze me ook echt nodig hebben.
Daarna streep ik alles weer door. Ik weet dat je origineel moet zijn bij sollicitaties, je moet opvallen door je antwoorden. Als iedereen hetzelfde antwoordt val je sowieso buiten de boot. Uniek… mijn gedachten dwalen af om maar anders te zijn dan alle anderen.
Opeens klinkt de stem weer. ‘Nog drie minuten!’ klinkt het bars door de zaal. Ik schrik op. Is er al zoveel tijd voorbij gegaan? Om mij heen kijkend zie ik dat meerdere anderen de pen alweer neergelegd hebben. Ze zijn klaar. Het zweet breekt uit en ik begin moeilijk te slikken.
Die vraag is moeilijk.
De drie minuten schieten om. Een zoemer gaat, de overige kandidaten staan op. De één na de ander loopt de zaal uit, maar ik blijf zitten. Ik kijk nog eens goed naar mijn blad, er staat nog steeds niets.
Snel schrijf ik iets op. Het maakt niet uit was, zolang er maar wat staat. Snel leg ook ik mijn pen neer en zie twee surveillanten bij mijn tafel wachten, hoofdschuddend kijken ze naar mij. Vragend kijk ik ze aan, hopend dat ze mijn blad nog meenemen.
Zuchtend pakt één persoon mijn blad aan. Opgelucht haal ook ik adem en loop ook de zaal uit.
Wordt vervolgt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten