Dit is het tweede deel en tevens het laatste deel van een verhaal over de sollicitatie van je leven. Lees het eerste deel ook om te weten wat hier vooraf aan gegaan is.
---
Twee weken na de sollicitatie zouden we allemaal bericht krijgen over wat het vervolg zou zijn. Nachtenlang heb ik niet kunnen slapen vanwege de – voor mijn gevoel – gemiste kans. Honderden alternatieven zijn in mijn hoofd komen opdagen, maar waren allemaal te laat. Achteraf kun je zoveel meer zeggen of schrijven dan dat het nu het geval was. Maar het helpt allemaal niets.
Op de bewuste dag stond ik voor zessen al naast mijn bed. Ik kon niet meer slapen, gedachten spookten door mijn hoofd. Wat als ik het niet zou worden? Doemscenario’s bleven langskomen.
‘Dit is de kans van je leven,’ stond bovenaan de vacature. ‘Een niet te missen kans.’
Maar wat als je die kans wel mist? Wat als je de sollicitatie compleet fout hebt gedaan? Door het korte antwoord op de laatste vraag heb ik grondig mijn kansen de grond ingeboord.
Geen enkele gedachte spookte in mijn hoofd over het binnenhalen van de baan. Want waarom zou ik ook? De vraag was toch niet goed beantwoord.
Na het ontbijt zit ik lusteloos te wachten op de bank. Een boek ligt voor mij te wachten om gelezen te worden, maar kan mijn aandacht niet vasthouden. Evenzo ook de radio, die ik op een gegeven moment maar weer uit gedaan heb. Wachten is het ergste…
Plotseling gaat de telefoon. Mijn telefoon herkent het nummer niet, dus dit kan wel eens het telefoontje zijn. Mijn hart begint harder te kloppen en beverig pak ik de telefoon. Aarzelend pak ik op, de brok in mijn keel verslikkend.
‘Met Martijn,’ neem ik de telefoon op en hoor dan dat dit inderdaad het verwachte telefoontje is. Luisterend naar de stem schieten mijn ogen open van verbazing. Nadat ik stotterend antwoord geef wordt de verbinding verbroken.
Ongeloof straalt uit mijn ogen terwijl ik de telefoon neerleg. Ik ben door. Ik kan het niet geloven. Ik ben door! Ik mag verder naar de volgende sollicitatieronde. Alsof het hemeldek open gaat en het zonnetje zich laat zien. Met gebalde vuist spring ik op.
Enkele dagen later ga ik weer naar hetzelfde gebouwencomplex. De hele dag zal ik testen moeten doen. Psychologische, fysieke en ook intelligentietesten zullen voorbij komen. En – alsof dat nog niet genoeg is – als klap op de vuurpijl krijg ik aan het einde van de dag nog een gesprek. Ik laat het maar over me heenkomen, niet wetend wat ik verwachten kan.
Test na test onderga ik, op weg naar de positie van mijn leven. Een baan voor het leven, een niet te missen kans. Geduldig wacht ik op mijn beurt in de rij.
---
Wacht eens even. De kans van je leven, de niet te missen kans. Weten jullie allemaal wel wat dat is? Denk je echt dat je een compleet sollicitatieproces moet ondergaan om die functie te krijgen? Dacht je dat Hij dat allemaal wil?
Als jij JA zegt tegen Hem, neemt Hij je al aan! Hij zegt dan ook JA tegen jou. Zelfs al voordat jij geboren was, kende God je naam al. Hij wil juist dat je bij Hem komt. Daar komt geen sollicitatie aan te pas. Je bent welkom. Welkom bij de baan, bij de functie, van je leven.
Allerlei mensen begroeten je.
Ik ben er één van. Ook al heb ik soms twijfels, stel ik kritische vragen, toch weet ik dat Hij er voor mij is. Ik ben niet een heilig boontje, ook ik doe dingen verkeerd. Wetend dat God genade geeft, geeft me houvast.
Werk jij mee? Hoor jij ook bij het instituut van God?
Ja? Dan heet ik je welkom. Ik ben Martijn. Wie ben jij?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten