Gisteren was een hele bijzondere dag. Het was namelijk de dag dat ik een heel bijzonder iemand ontmoet heb. Iemand die net als ik bijdehand is, grappig en melig, maar met wie je ook een heel serieus gesprek kan hebben, een kopje koffie kan delen en zelfs, als het niet anders kan, anderen verschrikkelijk irriteert. Ik in het kwadraat, zogezegd.
Laat ik hem eerst maar eens voorstellen, dat jullie ook weten over wie ik het heb.
Vissie is bijzonder. Hij heeft niet - in tegenstelling tot al zijn familie - water nodig om te overleven, hij kan, net als jij en ik, gewoon buiten het water leven. Vissie heeft mij een bijzondere dag gegeven, een dag welke ik niet snel vergeten zal. En dat begon allemaal gisterochtend toen ik net wakker werd…
Het was een uurtje of zeven en ik hoorde een stem in mijn hoofd roepen: ‘Ga er op uit! Pak de trein en zie maar waar je heen gaat!’ Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte om acht uur in de trein richting Zwolle. En daar stapte hij in. Misschien… ja, ik zal even iets meer over Vissie vertellen. Dat jullie weten waar hij vandaan komt.
Vissie weet niet waar hij vandaan komt. Zo. Weten jullie dat ook. Ik dus ook niet. Pech gehad, jammer dus voor je.
Wat ik wel weet is dat Vissie al in Italië geweest is. En in Rome een relletje veroorzaakt heeft door op het graf van de onbekende soldaat te dansen… Tja… Ik zei toch dat-ie grappig was?
Ik werd door Vissie uitgenodigd om in de eerste klas plaats te nemen. En dat liet ik me geen twee keer zeggen. Samen met een nichtje van mij, Cynthia, volgden we Vissie gedwee. Want Vissie is Vissie. Hij wint elk argument. Zelfs het spel gele auto wint hij met gemak. En zelfs conducteurs laat hij in de waan dat hij er niet is. Want bij alle conducteurs zat hij gewoon op een stoel, maar hoefde niet te betalen. Slim hè?
Vissie vertelde ons enkele van zijn dromen. Hoe hij zo graag in Nederland op de foto gezet wilde worden met enkele bekende dingen. Dit zijn de dingen die hij ons liet opschrijven. En wij schreven, want hij is Vissie.
- De Dam
- De Amsterdamse grachten
- Het Binnenhof
- De waterplas in Den Haag
- Het Mauritshuis
- Een koe
- Met een KLM-vliegtuig (waarom weet ik ook niet)
- Het standbeeld van Willem de eerste
- Het standbeeld voor hertog Karel
- Een winkel met een i… (waarom???)
Vissie was iemand met dromen. Dromen die wij waarheid konden laten worden. Want jezelf op de foto zetten is wat moeilijk…
Eenmaal in Utrecht stapten we uit. Misschien was daar wel een winkel met een i. Wie weet. Tegelijkertijd vertelde hij ons dat we de eerste helft van de ochtend zoveel mogelijk mensen moesten irriteren. Dus deden we dat. Simpel toch? Lekker bijdehand begonnen we de ja-nee gesprekken.
(voor wie niet weet hoe dit moet? Lees maar: Ja? Nee… Nee? Ja!! Ja? Ja! Ja-haa! Nee? Nee-nee! En dat dan een tien minuten volhouden. En probeer maar niet in een deuk te schieten)
In Utrecht vonden we één van de wensen van Vissie. Foto nemen en klaar. Een wens was in vervulling gegaan. We stapten de trein weer in en merkten dat we in een stiltecoupe zaten. En niet zo maar een stiltecoupe in de eerste klas, nee, een stiltecoupe in de eerste klas waar Italianen aan het kletsen waren. En dat kan niet. Absoluut niet. Dus Vissie haalde de conducteur erbij en die stuurde op zijn beurt de mensen de eerste klas stiltecoupe uit. En zo kwam er extra ruimte voor ons vrij. Wij gingen daar zitten.
Maar omdat we in een stiltecoupe zaten, mochten ook wij niet kletsen. Dus riep Vissie tegen ons: ‘Maak een lijstje van dingen die je in een stilte coupe kan doen!’ En wij deden zo…
Enkele hoogtepunten van de lijst:
- Kerktorens tellen
- Het spel Gele auto
- ‘Ssssst’ roepen tegen iedereen die praat
- Naar elkaar sms’en
- Stil lachen
En, als hoogtepunt (wat ook echt gebeurde)
- Proberen anderen zo te irriteren dat ze bijna de coupe uitgaan!
In Gouda verlieten we de trein. We wilden niet naar Rotterdam. Want Rotterdam is zo… Rotterdam! Dus gingen we naar Den Haag. En de mensen waren blij dat we de trein uitgingen. Behalve de mensen die naar Den Haag wilden. Die zagen ons ook liever gaan…
Uiteindelijk waren we in Den Haag. Het was rond twaalven en Vissie had honger, dus zochten we een terrasje ergens om lekker even te eten. En dat was lekker! Een heerlijke Italiaanse bol met pittige kipfilet en chili-saus. Jammie! Alhoewel Vissie smakte en at met open mond (foei) hadden we het alle drie snel op en het ging er ook goed in.
We liepen door over het Binnenhof waar een politieauto ons goed in de gaten hield. Waarom weet ik niet, maar Vissie stapte er op af en tikte op de ruit. De agent schudde met zijn hoofd. Wie zegt dat Nederlanders aardig zijn, moet dus niet bij hem zijn.
Wel zag Vissie enkele goede vrienden van ‘m, de leeuwen van Oranje. Hij moest en zou met hen op de foto. En dat deden we dus braaf. Klik, klik… Foto’s gemaakt en toen gingen we door. Fonteintje hier, vlaggetjes daar. Mauritshuis, Binnenhof…Willem en Karel… allemaal foto’s waar Vissie bij wilde horen.
Nu ik er over nadenk is het best logisch. Vissie wil gewoon bekend worden. En daar help ik nu bij. En nu ik erover denk… wie heeft die wens niet? Na een uurtje vertrokken we uit Den Haag met de eerste trein die vertrok. En die ging naar Amsterdam. Duszz…
Maar in de trein was Vissie nogal brutaal. Hij zette alle lampen in de eerste klas aan. Eén voor één gingen de lampen aan. Wij, Cynthia en ik, lagen allebei dubbel van het lachen, want Vissie deed me toch raar… En trouwens, de man en de vrouw die beiden in de eerste klas bij ons zaten waren me toch woedend! Ze keken ons aan en als blikken konden doden… Gelukkig hadden we Vissie die ons beschermde…
In Amsterdam was het druk. Erg druk. Heel erg druk. Maar Cynthia zei dat het wel meeviel. Ik vond het druk. Te druk naar mijn zin. Maar gelukkig hadden we Vissie. Die nam ons mee en bracht ons snel naar de Dam. Iedereen ging opzij voor ons. Leve Vissie!
Naast de Dam wilde Vissie ook op de foto in de Amsterdamse Grachten. Maar toen hij die eenmaal zag, durfde hij niet meer. Het water was zo smerig… Dus bleef hij gewoon staan. Aan de rand. Op het hek. Want in het water… Bah… We moesten er niet aan denken. Brrr…
In Amsterdam hebben we nog een terrasje gepakt… Of eigenlijk pakte Vissie de eigenaar aan die direct een nieuw tafeltje en stoelen neerzette, speciaal voor ons. Maar misschien dat het daarom ook zo duur was… Verschrikkelijk. En ik vond twee ijsjes in Parijs voor 10 euro al duur. Of zeven drankjes in Rome voor 42 euro. Maar nu… Zelfs Vissie kon er niets aan doen.
We zijn bijna weggerend uit Amsterdam, maar eerst nog snel even iets kopen voor onderweg. En we gingen een opdracht van Vissie uitvoeren. Want Vissie wilde nog op de foto op Schiphol. En daar zijn we heen gereisd…
De trein was leeg. Althans, zo leek het. De conducteur kwam langs. Vissie zag ‘m en wilde met hem op de foto, maar de conducteur was erg verlegen. Hij wilde niet. Absoluut niet. Jammer. Ook niet enkele snoepjes. Gelukkig zei hij niets van het feit dat we in een stiltecoupe zaten en dat wij meer lawaai maakten dan wie dan ook in de trein. Toffe peer!
Aangekomen op Schiphol liepen we een rondje. En nog één. De eerste bewaker lette al op ons. Op het platform snel Vissie geholpen, want de bewakers bleven komen. Klik.
Daar zagen we ook een koe. Verrassing Vissie!
Nog een rondje gelopen en de bewakers kwamen nu al met z’n tweeën langs ons lopen. Vissie spotte ze het eerst. We verstopten ons achter een pilaar en lachten maar door. Rond een uur of zes zijn we gaan kijken naar een restaurantje op Schiphol. Eettentje binnen, kijken op het menu, en er weer uit. Niet lekker, geen zin in friet…
Drie bewakers kwamen er aan gelopen en Vissie vertelde ons de handen voor de ogen te doen. Zagen wij hen niet, konden ze ons ook niet zien, klonk zijn logische reden. Dus wij deden de handen voor de ogen en zagen hen niet.
De bewakers, ik weet niet of ze ons zagen, leken door te lopen. Wij snel naar de andere kant van de vertrekhal gelopen, maar daar liepen ook al bewakers. Bij de incheckbalies waren ze ook al. Wij toch maar snel weer naar de treinen.
Utrecht Centraal, stond op één van de treinen die snel zou vertrekken. Snel! De bewaking spotte ons alweer. Dus we renden de trein in die al vertrok. Snel in een eersteklas hokje gekropen en zwaaien naar de bewakers. Zelfs Vissie zwaaide. Lachen!
In Utrecht zat een Chinees Wokrestaurantje. Gegeten, en nog even bij Starbucks een kopje koffie gehaald. Lekker. Mmm. Een Caffé Mocha en een Latte Macchiato Caramel… mmm…
Starbucks is en blijft één van de lekkerste koffiewinkels in Nederland. Ook al is het een Amerikaanse keten, toch is het geweldig lekker. Ik kan niet wachten tot ze ook in Assen of Groningen komen. Tel mij maar bij voorbaat als vaste klant. Het is gewoon enorm lekker!!!
Vervolgens de trein weer in. Vissie werd moe. Het was ook al acht uur. Dus de eerste trein genomen in de richting van het noorden. Amersfoort… IJsjestijd! Vissie wilde geen ijsje. Flauw hè?
Na Amersfoort weer de trein in naar Zwolle. Daar wilde Vissie weer naar huis. Cynthia ook. Maar eerst de meest racistische opmerking van de dag. We zaten in een (trouwens erg volle) eersteklas stiltecoupe waar vier Chinezen (of Japanners, Koreanen of Vietnamezen) langs ons liepen en een man achter ons zei: (ECHT WAAR, DIT VERZIN IK DUS NIET)
‘Sambal bij?’
En ik maar denken dat wij al erg melig waren… Er zitten me toch asociale mensen in de eerste klas. Echt het ‘plebs’ van Nederland. Losers!
In Zwolle lekker gewacht op een bus voor Vissie en Cynthia, en toen zelf ook weer de trein ingestapt voor het laatste stukje naar Assen.
Dit was de meeste hilarische, melige en drukke dag van deze vakantie tot dusver. Maar tegelijkertijd ook de meest serieuze gesprekken gevoerd, want Vissie was wel een filosoofje in de dop. En natuurlijk weet hij alles te rationaliseren. Alles is vier.
Kom maar met een willekeurig woord en ik zal je bewijzen dat het vier is. Vissie leerde me dat. Alle antwoorden zijn toch vier. Waarom moeilijk doen…?
Nog twee speciale boodschapjes:
- Vissie, jij bent geweldig!
- Als je aan Vissie komt, kom je aan mij!
Reageer voor meer foto's
Geen opmerkingen:
Een reactie posten