Je hebt van die mensen die elke morgen weer met een verkeerd been uit bed stappen. Die elke keer weer met een humeur hun slaapkamer verlaten. Die echt absoluut eerst een dosis cafeïne moeten hebben om überhaupt te kunnen functioneren. Zo'n iemand ben ik dus helemaal niet.
Natuurlijk is het niet zo dat ik, zodra de wekker gaat, direct naast mijn bed sta of dat ik nooit een humeur heb. Dat zou pas apart zijn. (Apart? Ja, best wel...)
Desondanks ben ik wel iemand die elke ochtend weer uit zijn bed stapt (of in mijn geval soms rolt) en dan ook vrolijk de dag begint. Dat ben ik ten voeten uit.
Elke werkdag begint mijn ochtend rond half zeven. Mijn wekker gaat af, de radio begint te spelen en tik met mijn voeten mee op de maat van de muziek. Tien minuten later stap ik mijn bed uit, was me en kleed me aan, waarna ik de radio uit zet. Ik drink mijn ontbijt (ja, weer zo'n tijdelijk iets: ik drink tegenwoordig van die drinkontbijten ipv niets te eten. Eerder dronk ik gewoon twee bekers melk op de vroege ochtend. Heerlijk. En ga nu niet zeuren dat ik het belangrijkste maal van de dag mis. Ik mis helemaal niets. Punt) en poets mijn tanden. Vervolgens pak ik mijn tas en jas, draai de deur open om hem nadat ik er door heen ben gelopen weer dicht te draaien en wandel de meters naar mijn auto.
Instappen, radio aandoen, starten, ruiten schoonmaken, verwarming aanzetten (het is koud 's ochtends!!!) eerste versnelling, handrem neer, gordel om en lichten aan. En dan lekker rap wegrijden.
Vaak ben ik als eerste op school. Zingend, neuriënd of fluitend loop ik dan rond, de dagelijkse dingen doende.
Mijn collega's druppelen binnen en lijken zich te ergeren aan mijn 'vrolijkheid'. Met een snauw: 'Het is half acht, jong.' en schuddende hoofden lopen ze weg. Zeker gisteren en vandaag: 'Op een grote paddestoel...' (Even uitleggen: in de hal staat een herfsttafel met daarop champignons en shi-takes. Tja... hoe ik bij kabouters kom...)
Rond kwart over acht kijken zelfs de leerlingen op van mijn zingen en kijken me raar na.
Het kan dus niet aan mijn leeftijd liggen dat mijn collega's me raar aankijken als ik zo vrolijk door de gangen huppel. Zelfs de kids vinden het raar.
Tja. Ik ben gewoon van het slag: 'Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd!'
Wat is jouw excuus?
(geschreven op 1-10-09)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten